پـشتیبـانـی ۰۲۱۷۲۳۶۱
مسکن آکس هوم
قیمت آپارتمان در سال 1400
1399/01/27  /
  • اخبار املاک

قیمت آپارتمان در سال 1400

آن چیزی که قابل مشهود و واضح است، رکود شدید بازار مسکن و کاهش خرید و فروش به دلیل بالا بودن قیمت آپارتمان در سال 1400 است. بخش تحلیلی املاک آکس با پارامتر های مختلف به بررسی قیمت آپارتمان در سال 1400 و مخصوصا املاک شهر تهران پرداخته است.

در ابتدای امر باید عرض کنیم که متاسفانه و متاسفانه بازار مسکن شده مانند سیاست شده است؛ به این صورت که با لایه های فراوانی که در چند سال ایجاد کرده، قیمت های آن از کنترل خارج شده.هر مسئولی هم بهانه های خود را می آورد، به گردن دیگر نهاد انداخته یا راه حل هایی ارائه می دهد که گاه و بیگاه ناکارآمد بوده یا حتی خود موجب افزایش قیمت مسکن در تهران و دیگر شهرستان ها می شود.

از سال ها قبل مهم ترین بهانه ای که همیشه برای افزایش قیمت خانه آوده می شد، بالا رفتن نرخ مصالح ساختمانی مانند سیمان، تیر آهن، میلگرد و ... بود. حتی در آن شرایط هم اگر قیمت مصالح 10 درصد گران می شد، مالک قیمت واحدهای خود را 50 درصد گران می کرد. استدلال مالک کسب نقدینگی بیشتر برای ساخت و سال مجدد با توجه احتمال افزایش مجدد نرخ مصالح است.

نکته ای که قابل توجه می باشد مالک ساختمان (کلنگی) یا زمینی است که بعنوان شخص حقیقی،ادعای سازندگی داشته و خود را غول ساخت و ساز می داند و این کار را بعنوان شغل خود انتخاب کرده. این درحالیست که در کشورهای توسعه یافته و پیشرفته که همچین مسائلی کنترل شده است، مسئولیت ساخت بصورت اختصاصی با شرکت های بزرگ و متخصص که خود کارآفرین این حوزه بود و مطابق سیاست های اصولی دولت خود پیش می روند.

پارامتر بعدی که این افزایش را از کنترل خارج کرده عدم نظارت مستقیم بر مالکین، سازندگان و سیستمی نبودن معاملات ملک است. این سیستم باید مالیاتی وضع کند که مشمول مالکینی باشد که حاضرند خانه های خود را فقط به شرط قیمت بالا بفروشند.

همچنین این طرح باید شامل مالکینی که املاک خود را با قیمت های بسیار بالا اجاره می شوند نیز باشد. چنان که مشاهده می کنیم این روزها شغل شریفی وجود دارد به نام صاحب خانگی؛ به این صورت که شخصی به واسطه سرمایه و یا زمینی که به هر طریقی به ایشان رسیده، مسکنی ساخته و تهیه کند و آن را اجاره دهد. به این ترتیب با توجه به نرخ های اجاره نشینی سرسام آوری که عدد و رقم آن ها را می بینیم، پول عده ای که در حال کار کردن هستند، به جیب عده ای می رود که صرفا سرمایه ای را به مسکن تبدیل کرده و بعضا خود هیچ مهارت و تخصصی ندارند.

اینجاست که تفاوت ما با کشورهایی که دارای سیستم اجتماعی یا سوسالیت هستند مشخص می شود. در آن جا هر شخصی در هر زمان و هر خانواده ای که متولد شود، همان اندازه می تواند از زندگی سهم داشته باشد که شخصی که دهه های گذاشته به دنیا آمده؛ حتی در خیلی از این کشورها شانس متولدین جدید برای زندگی بهتر، بیشتر نیز هست.

ولی در ایران مشاهده می کنیم که افراد گاها به واسطه خانواده، شهر و محیطی که در آن متولد می شوند محکوم به سرنوشتی هستند که مرغ های آسمان نیز به حالش گریه می کنند. در واقع شخصی که تازه متولد می شود، با یک شغل متوسط حتی از پس پرداخت اجاره خانه نیز بر نمی آید چه برسد به خرید خانه.

دیدگاهتان را بنویسید 0 نظر
نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
در حال پردازش...

{{ error }}

{{ result }}